maandag, mei 05, 2014

Brief aan Beatrice/Letter to Beatrice - 4 mei gedicht/4th of May poem

Brief aan Beatrice

Lieve Beatrice, ik las net dat je 22 was. Ik ben nu 33. Je zou nu 87 zijn, een mooie leeftijd en vader niet in lichterlaaie. Mijn oom, die je nooit hebt leren kennen, verwees me naar je bestaan, vandaar dit schrijven. We zijn een zoektocht begonnen.

We stuitten daarbij op een woord dat rond mijn hoofd blijft zingen, me opjaagt als ik met mijn ogen dicht bedenk hoe die bewuste dag eruit heeft moeten zien. We lezen de papieren. Dat is tot wat je bent verworden. Een aantal data. Een naam en het woord dat bijt; Perished. Transport 32 from Drancy to Auschwitz on 14/09/1942. Voor mij is het een nette manier om te zeggen dat je dood bent en ik het onmogelijk acht me in je te verplaatsen.

Beatrice, ik hoop dat je het niet erg vindt, maar ik heb antwoorden nodig om mijn vaders onrust te sussen. Ik had je de vragen liever persoonlijk gesteld. Wat voor weer was het die september dag? We hebben hier al jaren een warme nazomer, je zou van een Indian Summer kunnen spreken, ben je ooit in de VS geweest? Mijn vader is net terug uit Berlijn, hij heeft er je ouderlijk huis bezocht. Ik schreef het volgende gedicht:

Oorlogsas een kleine emotie als het om een stad draait. Als het om je vader die ondanks zijn angsten afreisde om zijn wereld te verkleinen, is het een ronde zoals men weet. We treffen elkaar spoedig. Er hingen posters van neonazi’s in de stad mijn vader spande zijn lichaam alsof hij herbeleefde, hij is van vijftig en zit gevangen in zijn vader. Vader voedt zich met een eigen gemaakt manifest, het openbaart zich als een dolle hond. Laten we het een generatieverschil noemen stelt vader voor. Ik noem het verkeerde trek, het schuim staat immers op de kaken. Eenmaal thuis wordt de vertaalslag gemaakt, althans, dat was de afspraak terwijl vader zichzelf dreigt te worden in een ander lichaam, is het de leeftijd van gestorven familieleden die hem aan blijft trekken. In het nieuw te bouwen huis wenst vader een raam in de badkamer, vanwege gas, hulp is op z’n plaats, alleen vindt vader geen vluchtweg.

Zo heb ik de mogelijkheid je te overdenken, je te doen herleven. Ik had je graag tegen mijn vader horen zeggen; “Het is goed zo.” De volgende ochtend zou het herfst zijn en lang warm tot in de avond.


Lucas Hirsch - Gedicht afkomstig uit Tastzin, Uitgeverij De Arbeiderspers 2009


Letter to Beatrice

Dear Beatrice, I just read that you were 22. I am now 33. You would have been 87 now, a nice age and father not in a blaze. My uncle, whom you never got to meet, made me aware of your existence, that’s why I’m writing to you. We started on a quest.

Along the way we came across a word that keeps ringing in my head, drives me on when, eyes closed, I imagine what that fateful day must have been like. We read the documents. That is what is left of you. Some data. A name and that stinging word: Perished. Transport 32 from Drancy to Auschwitz on 09/14/1942. This, to me, is a polite way of saying you’re dead and I find it impossible to put myself in your shoes.

Beatrice, I hope that you don’t mind, but I need answers to soothe my father’s anxiety. I would much rather have asked you these questions personally. What was the weather like that September day? We have had a warm late summer here for years, an Indian Summer you could say, did you ever go to the US? My father has just got back from Berlin, he visited your parental home. I wrote the following poem:

Ashes of war a little emotion when it revolves around a city. When it’s about your father who despite his fears set off to reduce the world in size, then it comes full circle, as they say.
We’ll meet again soon. There were posters of neo-nazi’s in the city father tensed his body as if he re-experienced – born in fifty he is trapped inside his father. Father feeds himself with a memorized manifesto, it reveals itself as a rabid dog. Let’s call it a generation gap as father suggests. I call it the wrong appetite, foaming at the mouth, after all.

Once home the conversion is made, at least, that was the deal while father’s in danger
of becoming himself in a different body; it is the age of deceased family members
that keeps drawing him in. In the house to be newly built father wishes a window in the bathroom, because of gas; help is appropriate, only father can’t find an escape route.

This gives me the opportunity to reflect on you, to bring you back to life. I would have loved to hear you tell my father: ‘It’s alright now.’ It would be autumn the next morning and warm till late that evening.


Lucas Hirsch - Poem taken from Tastzin, Uitgeverij De Arbeiderspers 2009