maandag, mei 23, 2011

Ledig House 22 mei 2011


(Hudson New York, 2011).

Happiness in a bottle, Taste Nirvana, Real Coconut Water / Pulp. Een flesje cocoswater staart me aan en vraag me af of ik mans genoeg ben om een slok te nemen. Nicola Keegan en ik zijn een ommetje gaan maken en zijn net terug uit Hudson. Op de terugweg zijn we langs de healthfoodwinkel gereden om spulletjes in te slaan. Nicola, over wie ik al eerder schreef, werkt aan haar tweede roman. Haar eerste roman “Swimming” was een bestseller en werd o.a. vertaald in het Nederlands en uitgegeven bij De Bij. Ze werkt en woont met haar man en 3 kinderen in Parijs. Ik heb net een slok genomen en besluit dat het alleen te doen is als het ijs en ijs koud is. Warm zou dit goedje niet te doen zijn denk ik.

Het weer is zeer onstuimig geweest dit weekend, van warm naar koud, van regen naar zon. Geen pijl op te trekken. Gisteren na middag met de bups naar Hudson geweest om een lezing bij te wonen van een aantal schrijvers en dichters. Het was interessant, maar de gemeenschappelijke conclusie was dat het niet echt raakte wat er gelezen werd. ’s Avonds was het een drukke boel in het Ledig House. Nieuwe gasten, poker en goede gesprekken tot diep in de nacht. De volgende ochtend een beetje uit proberen te slapen en aan het manuscript gewerkt. De komende week ga ik proberen om de laatste 3 hoofdstukken van de bundel te ordenen en te herschrijven. Hieronder nog een gedicht dat het niet gaat redden. Ik ga nog een slokje nemen voordat het goedje warm is geworden. Zwaaiaai!


Gedicht nummer 40.

De dood briest dat het leven niets kan eisen.

- Elmar Kuiper -

Altijd gedacht doof geweest te zijn, met mijn handen op de rug gebonden de wolven, ach de wolven, ze blijven zich in een roedel rond mijn werkkamer groeperen als ik The Wolves Act I and Act II van Bon Iver op mijn Apple afspeel, ik maak er gewoon een gedicht van denk ik dan, kan mij het schelen, ik heb niets te verliezen, ik draai Skinny Love en denk vervolgens aan wat anders dat ik niet de moeite waar vind op te schrijven aangezien het niet poëtisch klonk, toch heeft dit gedicht nu weer twee extra regels tekst erbij gekregen waarvan je waarschijnlijk denkt dat is toch geen poëzie, dat mag je denken want je kan best gelijk hebben maar ik wil je wel vertellen dat het fantastisch leek toen ik het opschreef op maandag 20 september 2010 rond de klok van 21:49 terwijl het nummer Stacks mijn gedachten vasthoudt en ik bedenk dat ik geen flauw idee heb hoe ik dit gedicht kan koppelen aan het citaat dat ik uit de dichtbundel van Elmar Kuiper nam en boven dit gedicht plaatste omdat ik het een geniale regel vind, misschien moet ik gewoon de conclusie trekken dat de muziek van Bon Iver me doet denken aan de poëzie van Elmar Kuiper en dat ik dit gedicht gewoon aan Elmar Kuiper moet opdragen, bij deze dus Elmar deze is voor jou ik zal ‘m zo op de post doen als ik je emailadres heb achterhaald

Lucas Hirsch