maandag, augustus 30, 2010

Familiefeestje, begraafplaatsen en corpsmeisjes



Wat een weekend! Zaterdag naar Deventer afgereisd om een mini weekend Overijssel te doen. Mijn oom en tante waren 30 jaar getrouwd en dat diende gevierd te worden in Holten op zondag, dus waarom niet alvast naar Deventer afreizen om een mini-vakantie te doen. Het hotel was geweldig en lag aan de oever van de IJssel die uit haar oevers was getreden. Heerlijk gegeten en vervolgens al uitbuikend in slaapgevallen in een te warme hotelkamer, mijn bejaarde oma zou het er prettig toeven hebben gevonden. 's Ochtends bij het ontbijt werd alles duidelijk. De gemiddelde leeftijd in dit hotel was denk ik 55+ en die hebben het snel koud, zo doende... Enfin, zondag optijd naar Holten afgereisd per trein en uitgestapt op station Holten. Station is een groot woord, eerder een bushalte. Je hebt letterlijk het idee dat je uitstapt in Cornfield USA. Overal waar je keek lagen maisvelden. Via het Beukenlaantje, dat een ouderwets zandpad bleek te zijn, arriveerden we op onze bestemming, Hotel Hoog Holten, ook prettig toeven. Anyhoe, we waren veel te vroeg en besloten om een wandeling te maken in de omgeving, we hadden onze zinnen gezet op de Canadese Militaire begraafplaats Holterberg dat niet ver van het hotel scheen te liggen. Na een klein uurtje stieffelen vonden we de bagraafplaats en tjonge, wat een indruk maakte dat op ons. Ik moet toegeven dat het geen Arlington Military Cemetery is, maar het komt er toch aardig bij in de buurt. Het is nog steeds moeilijk te bevatten wat iemand bezielde om dienst te nemen tijdens WWII om het grote kwaad dat zich toen in Europa manifesteerde te bevechten en vervolgens ergens op een nietszeggende berg in Overijssel het leven te laten op x-twintig jarige leeftijd. Mijn vrouw merkte terecht op dat het net lijkt of de oorlog tegenwoordig verworden is tot Anne Frank en dat het bijna onmogelijk lijkt de gemiddelde Nederlander te onderwijzen over WWII omdat het zo alles omvattend en groots lijkt te zijn.

Dus. Vervolgens gezellig gedaan met de familie en rond de klok van 5 weer naar huis. Op station Amersfoort dienden we over te stappen en eenmaal gezeten stroomde de coupe vol met 10 vreemdsoortige meisjes die er erg moe uitzagen. Het was meteen duidelijk. De ontgroening is weer begonnen en de phoeten-meisjes ploften al kakelend en blatend naast ons neer. Het bleken phoetjes te zijn van het Amsterdamse vrouwen dispuut AUDENTES. Niet dat je dat ergens van af kon lezen, maar de termen "AUDENTES", "ASC en AVSV" vielen in 5 minuten tijd wel zo'n tien keer. Eerlijk gezegd was ik in eerste instantie ietwat geïrriteerd door de aanwezigheid van de dames aangezien het not done is zo ontzettend te blaten over hun ontgroening in publieke ruimten, althans, dat heb ik destijds geleerd, want ja ook ik ben een corpsbal (geweest). Er wordt je aangeleerd dat je en plein publique niet over corps-zaken praat en al helemaal niet over de ontgroening in al zijn details. De hele coupe leek zich te ergeren aan de rollende r-en van de dames. Anyhoe, toen ik vroeg of ze moe waren en of ze al een leuke tijd hadden, reageerden ze eerst vrij enthousiast, tot het moment dat ze er achter kwamen dat ook ik ooit in hun positie had gezeten, schrik alom. Om een lang verhaal kort te maken, ik had ietwat medelijden met de dames en ons gesprek leek al snel op "opa lucas vertelt uit den oude doos", 1995 is lang geleden en ook het corps veranderd. Dus. Thuisgekomen op de bank geploft en een waanzinnige Zomergasten gezien met gast Erwin Olaf, wat een onzettend mooi en vooral oprecht mens is dat. Jelle, je hebt het eindelijk geflikt om een legendarische Zomergasten te maken. Chapeau! zouden ze zeggen bij het corps....