woensdag, december 30, 2009

Thomas Möhlmann, mag dat?

Thomas Möhlmann schreef de prachtige bundel Kranen Open die ik in mijn persoonlijke top 3 van dit jaar heb gezet omdat er een aantal prachtige werkjes in te vinden zijn. Ik ken Thomas al een tijdje en noem hem van mijn kant een vriend, ik heb het idee dat het van zijn kant ook het geval zal zijn.

Ik schrijf deze intro omdat ik met dit schrijven openlijk kritiek wil uiten op het handelen van Thomas uit hoofde van zijn functie als hoofdredacteur van poëzietijdschrift Awater en hem dus niet persoonlijk aan wil vallen of zijn dichterschap afwijs, laat dat duidelijk zijn.

Wat is het geval? Gisteren ontving ik per post de Poëzieclubkeuze van de maand december, te weten, de Slalom soft van Paul Bogaert. Heb ik geen mening over, moet ‘m nog lezen. In dit pakketje zaten ook twee poëziepostkaarten. Een van deze kaarten behelsde een gedicht van Thomas Möhlmann.

Ja en dus? Nou, ik ben van mening dat je als hoofdredacteur van Awater, dat direct verbonden is aan de Poëzieclub, niet je eigen medium kan en mag gebruiken om je eigen werk te promoten middels het tijdschrift, poëziekaarten, etc. Ik noem dit belangenverstrengeling van de eerste orde. Awater is een belangrijk medium voor poeziëlezend en schrijvend Nederland, dus we hebben het niet over een lullig tijdschriftje dat 2,1 lezers heeft.

Het feit dat Erik Lindner en Maria Barnas het gedicht van Thomas hebben gekozen neemt niet weg dat Thomas de keuze had moeten afwijzen. Enfin.

Wellicht zie ik het helemaal verkeerd, maar wat gaat er volgen? Een interview met Thomas Möhlmann als dichter Thomas Möhlmann in de volgende Awater? Of een reeks nieuwe gedichten van zijn hand in de volgende Awater?

Ik ben van mening dat dit dus niet kosjer is, maar wie ben ik. En nogmaals, dit is GEEN persoonlijke aanval op de persoon Thomas Möhlmann, maar een kritiek op zijn handelen als hoofdredacteur van Awater.

Mocht ik totaal de plank mis slaan, laat het me dan even weten.