donderdag, november 12, 2009

USA trip dag 10 & 11 november 2009



Het is nu ongeveer 07.40 in de ochtend en zit nu een stukje te tikken vanaf de campus van Millikin University te Decatur waar ik t/m zondag te gast ben om mijn gedichten voor te dragen en een aantal creative writing classes te geven. Ook zal ik spreken over de Nederlandse poëzie in het algemeen. Thuis is het nu 14.43 en het tijdsverschil nekte me gisteren toch echt wel toen ik ongeveer 24 uur reizen in mijn hoefjes had zitten.

Ik ben dinsdag ochtend rond een uurtje of 07.00 locale tijd met mijn twee rugzakken in bus 300 gestapt om naar Schiphol te komen, mijn vliegtuig vertrok rond 11.00 dus dan dien je ruim 3 uur van te voren aanwezig te zijn aangezien we naar de US of A vliegen, you know. De busrit was een drama aangezien de gemiddelde Nederlander in het openbaarvervoer een lontje heeft met de lengte zero. (Dat is in Chicago totaal andere koek). Aangezien ik in Haarlem instapte en de bus redelijk leeg was, had ik een goede zitplaats en kon ik mijn tassen goed kwijt op de twee zitting van het bankje waar ik op zat. Naarmate de reis vorderde (langs het immer gezellige Schalkwijk en Hoofddorp) werden de gezichten zuurder en opmerkingen harder over het feit dat ik toch echt een zitje blokkeerde met mijn tassen, echter, er was gewoon geen mogelijkheid om mijn tassen ergens anders neer te zetten, gezien het feit dat de bus voller dan vol was. Normaal gezien ben ik vatbaar voor dit soort asociaal gedrag, maar ik liet me niet verleiden tot een reactie en zette mijn Amerikaanse glimlach op, hetgeen alleen maar meer irritaties opriep. Anyhoe, ik kwam op Schiphol aan en kon heel rustig inchecken. In de rij bij de douane besloot een Aziatische vrouw snel even van rij te wisselen, moet je niet doen, vinden ze niet leuk, resultaat; totale kom maar even mee mevrouw actie recht voor mijn neus. In de tijd dat ik stond te wachten keek ik om me heen en bleek ik naast een oud huisgenoot te staan die naar Nieuw Zeeland bleek te gaan. Dat werd dus koffie doen en tig bakken verder kon ik eindelijk rond een uurtje of tien boarden.

De vlucht was prettig aangezien er niemand naast me in het vliegtuig kwam zitten. We vlogen over IJsland wat waanzinnige plaatjes opleverde, ik heb nog nooit zoveel ijs bij elkaar gezien. Ook Canada is waanzinnig als je er overheen vliegt. De films waren redelijk belabberd en heb dus maar een boekje gelezen en een nieuw gedicht geschreven. Allen Up was aardig, maar viel toch eigenlijk tegen. Pixar moet echt van Disney af.

Rond een uurtje of 12.00 locale tijd landde ik op Chicago en kon zonder al te veel moeite door de douane, de stempels van de afgelopen jaren doen toch veel goeds en dus zijn de beambten toch iets aardiger. Toen naar de metro gezocht en een uurtje langs allerlei shabby buurten getuft voordat je down town Chicago bereikt. Maar man wat een stad als je de metro uit komt wandelen. Ik kende de weg nog redelijk en vond Union Station zonder al te veel moeite. Daar moest ik de trein, Amtrak, naar Springfield Illionois hebben.

Ik had wat uurtjes te doden dus ben ik een rondje gaan wandelen om uiteindelijk in Starbucks neer te ploffen. Moest wakker blijven, moest nog 3 ½ uur in de trein, moest volharden. Rond 17.15 vertrok de trein naar Springfield alwaar ik opgehaald zou worden door mijn gastheer en zijn vrouw. De treinreis was, zoals altijd in Amerika, indrukwekkend en gezellig (mits je mojo het doet en die deed het!). Ik zat naast een Vietnam veteraan die goedkope huizen aanbood aan de minder rijke Amerikaan. Ook moest hij beslagleggingen op huizen regelen in Springfield ( is de hoofdstad van Illionois, maar is een dwerg vergeleken met Chicago, net zoals Sacramento voorbijgestreefd door zijn broertje San Francisco). Het was een interessant gesprek over de verschillen in politieke opvattingen tussen Nederlanders (lees Europeanen) en Amerikanen. Laat ik nou precies daarop zijn afgestudeerd.... Verder zat de trein vol met een griep grijs op reis bejaarden die de US by Rail aan het doen waren, hoe cool is dat! In Nederland zitten de oudjes achter de Geraniums en hier reizen ze rustig het land rond.

Enfin, om 20.40 stapte ik in Springfield uit en viel zo goed als uit elkaar van moeheid. Nog snel even wat gegeten en toen op campus gedropt om mijn kleine maar fijne kamertje on campus te vinden. Het is nu vrij vroeg en ga een rondje over campus wandelen, even koffie halen en het programma doorkijken. Ik ga een creative writing class doen en een class geven over het opzetten van literaire evenementen. Dus tot later!