dinsdag, september 22, 2009

Hype! Hype!

Als iets een hype is / wordt, trendy of hip, dan haakt deze man af. Dan wordt er een heel vervelend en ietwat kinderachtig mechanisme in mijn lichaam in werking gezet en dan gaan de hakken in het zand. Ik doe er niet aan me. Ik heb dat (vaak met enorme pijn in mijn hart) met muziek, boeken, films, festivals, kroegen, etc. Zo ben ik bijvoorbeeld al tijden fan van Bon Iver, staan ze opeens op Lowlands en elke hippe pipo en pipa heeft het opeens over Bon Iver. De lol van het nieuwe is er dan vanaf. Ik weet het, heel kinderachtig, maar ik houd van kleine, exclusieve en nog onbekende bandjes, festivals, dichters, schrijvers, kunstenaars, etc. Ik heb dat altijd al gehad, zo ook bijvoorbeeld met cafés en festivals. Ik ontdek graag dingen als ze nog niet door het grote publiek zijn omarmd, ontdekt en gehyped. Noem me elitair, een snob, een intellectueel, I do not give a flying f*ck. Deze benamingen zijn in het populistische SBS6-tijdperk geuzennamen.

Zo ging ik heel erg lang geleden (1994-1995) graag naar een kroeg in Amsterdam die Zouk heet. Was op het openingsfeestje en binnen twee maanden werd het ontdekt door corpsballen, hockeymeisjes, makelaars en ander tuig. Weg sfeer, exit moi. Zo ging het ook met de Parade. Ik kwam daar voor het eerst in 1994. Nu is het een plek geworden waar corpsballen, hockeymeisjes, makelaars en ander tuig niet naar de voorstellingen komen kijken, maar graag naar elkaar staan te turen met in hun handen een glaasje Prosecco (ook zoiets, was rond 2001 de bom, nu een hype).

Wat kleding betreft, ik ben een enorme sneaker verzamelaar, en dan vooral Vans. Toen ik in 1987 op de middelbare school zat kon je zien wie er een skater was op school, want die droegen doorgaans Vans. Nu worden Vans in iedere ordinaire sneaker store verkocht en zie je allerlei hippe jongetjes (met handtassen en sjaaltjes????) en meisjes met de sneakers voorbij hobbelen, ik ben dus overgestapt op Supra, is dat nu ook opeens geen schoen meer voor skaters.

Enfin, who cares zou je denken. Wel, ik heb dat dus ook met poëzie (zo nu en dan). Zo heb je zo nu een aantal dichters dat door iedereen goed wordt gevonden en waarover de superlatieven vanuit de wolken over de aarde worden uitgestort. Je hoort nergens een kritische noot die wordt gekraakt en alle recensenten zijn het roerend met elkaar eens. Ik wil dan afhaken en die poëzie uit kinderachtige rebelsheid niet goed vinden, maar dat gaat niet!! (Niet altijd).

Dat is raar, vind ik. Ik bedoel, je kan het toch niet allemaal eens zijn met elkaar als het om kunst gaat. Je ziet het bijvoorbeeld met de poëzie van Alfred Schaffer gebeuren (ik ben fan, maar ben dat pas later geworden omdat iedereen er zo lyrisch over was dat ik er niet aan wilde, stom, ik weet het, maar zo zit ik in elkaar). Ik ken echt niemand die iets negatiefs zegt over de gedichten van Alfred, mijn vrienden niet, mijn collega dichters niet en al helemaal niet de recensenten (mocht ik ernaast zitten, dat gebeurt nog wel eens, stuur me dan even een negatieve recensie, dank!). Kan het zijn dat mensen zijn geweldige karakter (want het is een heel mooi mens) koppelen aan zijn goede gedichten en dan denken dat je Alfred persoonlijk afvalt als je iets kritisch meldt over zijn gedichten? Zou kunnen, toch?

Het lijkt net alsof niemand meer kritisch durft te zijn als je als dichter / schrijver / kunstenaar, etc. op een voetstuk bent geplaatst. Ik bedoel, heb je ooit een kritische en negatieve recensie gezien over Menno Wigman (wederom ben ik fan)? De dichters Wigman en Schaffer kunnen hier niets aan doen, maar ik kan me zo voorstellen dat ze het best vervelend vinden dat niemand meer kritisch is op hun werk of zich kritisch in de media wil uiten.

Komt dit omdat de meeste dichters ook recensenten zijn, organisatoren van festivals, in jury’s zitten, bij subsidieverstrekkende instanties werken, redacteur zijn bij toonaangevende uitgeverijen / tijdschriften, etc.? Kortom, is men bang elkaar te bekritiseren? Zou het bijvoorbeeld kunnen zijn dat, en nu komt er een voorbeeld dat ik totaal uit de lucht pluk, dichter X, net gedebuteerd, wint toevallig, zeg een Buddingh-prijs (lees; J.C. Bloem-poëzieprijs, VSB poëzieprijs, etc. anders krijg ik weer boze mailtjes van mensen die denken dat ik boos ben, of ergens mee zit en over hem / haar schrijf) genereert wat aandacht n.a.v. die prijs, maar valt nu in een gat omdat hij een slechte tweede (lees; derde, vierde, etc.) bundel schrijft en daarom niet meer in de picture staat en maar bedenkt recensent te willen zijn om zijn geluid te laten horen, hier en daar een aantal hele slechte, semi-kritische / negatieve recensies schrijft maar wel de ‘grote namen’ de hemel inschrijft, omdat hij het niet aandurft kritisch te zijn naar de groten omdat hij een nieuwe uitgever zoekt / op een festival wil optreden / subsidie moet aanvragen, etc. waar de dichter in kwestie bij betrokken is? Of is het gewoon na-praterij? Kan ook. Misschien ben ik te cynisch. Misschien ook wel jaloers of miskent, zou kunnen. Mea culpa.

Enfin, waarom haal ik dit aan? Oh ja, ik heb de nieuwe bundel van Arjen Duinker op het nachtkastje liggen, “Buurtkinderen” heet dit boek, want het telt over de 200 pagina’s!! Dit is ook een dichter waar iedereen lyrisch over is en waarvan ik dan denk, oh ja? Nou moet ik met de billen bloot, en dat doet pijn. Zijn laatste bundel heeft een heel groot arsenaal aan geniale gedichten (zit ook wat onzin tussen, maar goed) in zich aanwezig. En ik werd zo blij van zijn bundel dat ik weer sinds tijden een gedicht heb geproduceerd. Dus ik ben gewoon een zeikerd. Dus. Het is eruit en u heeft gelijk. Ik ben een zeikerd. Ik heb dus maar besloten om van Frans Bauer, Gordon, Boer Zoekt Vrouw, Kluun, Tjitske Jansen, Mart Smeets, Piloten brillen, skinny jeans, etc. te gaan houden. Dat maakt het leven stukken makkelijker.

Alle gekheid op een stokje. Arjen Duinker, dank voor een fijne bundel!