maandag, juli 20, 2009

Een lange dag Simon begraven

Wat zal ik zeggen? Simon is dood, leve Simon?! Het is alweer maandag en ik weet het nog steeds niet helemaal. Ik was best zenuwachtig toen ik zaterdag ochtend op weg ging naar de begrafenis van Simon. Ik had een bosje zonnebloemen gekocht en op de website van de NS uitgevogeld hoe ik naar St. Barbara moest komen met het openbaar vervoer. Het was stil op station Haarlem, het was stil op station Sloterdijk en het was stil in lijnbus 48. Was er dan niemand op weg naar het afscheid van Simon, dacht ik nog toen ik door een troosteloos en regenachtig Sloterdijk reed.

Eenmaal op St. Barbara aangekomen trof ik dichter B.W. Die zijn fiets bij de ingang stalde en met mij opliep richting de aula waar Simon opgebaard zou liggen. Het was gelukkig best druk en ik ontwaarde dichters E.J.H. en F.S. die een stukje moest tikken voor het NRC. En er waren camera’s, heel veel camera’s en journalisten die als vliegen rond de bezoekers zoemden om maar het juiste kiekjes te schieten. Vond ik best raar, meer nog omdat ze je doodleuk omverduwden als ze er langs moesten voor een kiekje van de kist of van Edith.

In de deuropening van de aula snel een krabbel gezet in het condoleanceregister en meteen Edith gecondoleerd. Ik zag dat ze veel verdriet had, maar ze was erg dapper en toch ook heel opgewekt over de mensen die Simon de laatste eer kwamen bewijzen.

Het was allemaal toch iets heftiger dan dat ik me had voorgesteld. Ik liep dichter T.M. en zijn vrouw en kind tegen het lijf. Babbelde wat met R.S. en A.J. om vervolgens lang met een aantal dichters van Festina Lente onder een grote paraplu plannen te bespreken over een I.M. avond in Festina.

Ben nog even naar binnen gewipt om afscheid te nemen van Simon, ging echter moeilijk want er stonden camera’s op zijn kist gericht! Tussen twee liedjes van Spinvis is het me dan toch gelukt. Ik vond het best griezelig. Simon leek niet op Simon meer, er lag een lichaam van een man die ooit Simon was. Simon already left the builing.

Weer naar buiten gesneld gewacht op de daadwerkelijke begrafenis. Er klonken Afrikaanse trommels en daar kwam Simon. Kippenvel en een grote brok in mijn keel. Ik prevelde nog even, heftig man! tegen dichter M.B. die ook wat moeite had met de ontstane situatie. De combinatie tussen het geluid van de klokken en de trommels kwam hard binnen en ik begaf me richting graf en stuitte ondertussen op dichters M.W., M.S., P.te.B., S.A., E. en H.V.

Bij het graf snel een handje zand naar binnen gekieperd en rap terug naar de aula alwaar ik op E.J.H., F.S., S.A. & L., E., en B.W. wachtte om naar Ruigoord te karren. De korte trip in de witte Volvo van E.J.H. was al een beleving an sich en dichter S.A. heeft al iets op zijn blog erover getikt, wellicht volgt er meer. Ik was twee jaar niet op Ruigoord geweest en er leek sinds mijn laatste bezoek niet veel veranderd. Dichters M.W. en M.S. waren ook aangekomen en met een klein groepje dichters keken we hoe Edith de brandstapel aanstak en nog een laatste gedicht voordroeg. Na een lange dag begraven was het tijd om naar huis te gaan. Verward, verdrietig en ook met een goed gevoel vertrokken we weer in de auto van E.J.H. die mij op Sloterdijk dropte waar ik de trein naar Haarlem nam.

Hoe het was geweest? Ik weet het niet. Veel idioten, egotrippers, profiteurs, eigengeilers, aanstellers, zweefmutsen, junks en hippies heb ik langs zien komen en dat stoorde me een beetje. Ik herinner me Simon als Beat dichter en positief mens. Gelukkig waren er uit alle generaties dichters afscheid komen nemen en na de begrafenis waren het de dichters die samen een borreltje deden en over poëzie spraken, terwijl er om ons heen allerlei vreemde snuiters met gekleurde hoedjes, snorren en andere aanstellerige snuisterijen al aandachttrekkend de camera’s opzochten. Was dat de Simon Vinkenoog die ik kende? Misschien wel, misschien niet. Het maakte ook niet meer uit. Toen ik Simon ergens in september 2002 in Festina Lente ontmoette, vertelde hij me dat hij op deze plek (wees voor onze voeten op de grond) Allen Ginsberg had ontmoet. Dat maakte enorme indruk op mij en doet het nog steeds. De keren daarna sprak ik vaak met Simon over de Beats. Dan vonkten zijn ogen en zwaaide zijn armen alle kanten op. Zo ken ik Simon en zo herinner ik hem.

Simon, dank voor je energie! Het ga je goed!