donderdag, juni 25, 2009

Het zijn de kleine dingen.....



Het viel me al vaker op dat mensen steeds lomper worden. Ik bedoel, ik reis elke dag met de trein van 07:24 vanaf station Haarlem naar Amsterdam CS om dan vervolgens aldaar de trein van 07:49 naar Holendrecht te nemen. Het in-en-uitstap ritueel op Haarlem is redelijk te doen. Mensen staan in je nek te hijgen, duwen en dringen voor, maar over het algemeen wacht men nog wel totdat iedereen uit de trein is. Echter, op Amsterdam CS heerst er complete anarchie. De stopper van CS naar Holendrecht is iedere dag weer ramvol en dat resulteert in het feit dat het letterlijk ieder voor zich is en je je altijd dient in te vechten wil je uberhaupt mee willen met deze trein. Ik sta iedere dag met ongeloof te kijken naar het ritueel dat zich voor mijn ogen afspeelt. De wachtende mensen wachten niet gewoon meer totdat de uistappende mensen zijn uitgestapt, nee, als het de wachtende mensen te lang duurt, wordt er gewoon ingestapt en zoek je het als uitstappende reiziger maar uit hoe je uitstapt. Waanzin! en ook te lomp voor woorden. Als je mensen aanspreekt op hun asociale gedrag krijg je ook nog eens de meest vreselijke verwensingen naar je hoofd geslingerd. Anyhoe, wellicht wordt het tijd om dit land te verlaten.

Een aantal jaren terug waren mijn lief en ik in Chicago en we moesten op onze doorreis naar Decatur heel vroeg reizen. Waar het op neer kwam was dat we met onze giga-rugzakken tijdens de spits in de metro moesten reizen in down-town Chicago. Met het zweet tussen de billen stonden we te wachten op onze halte en zagen dat het perron steeds drukker en drukker werd. Wat we verachtten dat er zou gebeuren, chaos, boze reizigers, duwende mensen, etc., gebeurde dus NIET!!!! We kregen rustig de tijd om in te stappen, mensen gingen opzij en vroegen of ze ons konden helpen. We waren echt compleet van slag toen we dit mochten meemaken, zo kon het dus ook.

Wij helemaal blij en chill uiteraard. Toen we terugkwamen op Schiphol werd het meteen pijnlijk duidelijk dat Hollanders over het algemeen erg lomp en onbeschoft zijn. Bij het verlaten van het vliegtuig brak de pleuris meteen al uit en dan hebben we het niet eens over het ophalen van de koffers van de lopende band of het instappen van de trein naar huis. Chicago, here we come!