dinsdag, september 23, 2008

Bon Iver in Paradiso hoe het was

Gewoon even een recensie


NRC Handelsblad September 22, 2008

Bon Iver is zeldzaam verheffend

Door; Jan Vollaard


Zó verheffend zijn popconcerten niet vaak. Paradiso was ervoor volgestroomd. Het rumoer verstomde. Veel langer dan een uurtje duurde het niet. En mooi dat het was. De cd geeft nog maar een fletse indruk van de muzikale sensatie Bon Iver - 'mooie winter' op zijn Frans.

Het debuutalbum For Emma, Forever Ago werd vooraf gegaan door het verhaal van zanger Justin Vernon die zich uit liefdesverdriet drie maanden opsloot in een tochtige blokhut in de noordelijke Amerikaanse staat Wisconsin. Hij hield zich in leven met zelf geschoten wild en schreef een album bij elkaar dat zo indringend van intense emotie en snerpende falsetstemmen is, dat het bijna voyeuristisch is om ernaar te luisteren.

Om dat live te brengen, bracht Vernon een drietal muzikanten bij elkaar. Bas, twee drumstellen en een etherische galmgitaar geven zijn muziek een nieuwe dimensie. Met zijn vier en zingen ze in een close harmony die niet van deze wereld is, meerstemmig falset en reikend naar de sterren.

Deze vier mannen houden intens van zingen en willen het publiek erbij betrekken. Voor je het weet sta je het verlies van Vernon te delen door keihard 'What might have been lost' mee te zingen, zomaar een zinnetje uit Wolves (Act I and II).

Bon Iver is geen solist maar een band, meldt Justin Vernon nadat hij de leadzang in het heerlijk naïeve Graham Nash-nummer Simple Man heeft overgelaten aan gitarist Mike Noyce. "Iedereen houdt van Mike", stelt Vernon vast om vervolgens de show te stelen met een solovertolking van zijn mooiste nummer Re: Stacks, zo intiem dat het geen bandleden op het podium verdraagt.

Bowerbirds uit het voorpprogramma wordt vervolgens rond de microfoon genood voor een partij samenzang die gospel, bluegrass en soul in één mooi klein liedje vangt, het wrange Lovin's for fools van de obscure songschrijfster Sarah Siskind.

Liefde is voor gekken en de prachtige muziek van Bon Iver is voor romantische sukkels. Het heeft iets van een muzikale variant op The Blair Witch Project: een cd met een vage hoesafbeelding die door een blinde in het bos is geschoten, een onbestemd zuigende werking die je een stoffige verlaten blokhut binnen lokt. Daar wacht een beer die je wil opvreten. Die beer heet Bon Iver.