vrijdag, mei 16, 2008

Nelson Algren Kind of Blue



In de serie 'lees in de trein een boek of een bundel met je I-Pod op' prijs ik dit keer een boek aan van Nelson Algren. Een aantal blogs geleden heb ik wel eens geroepen dat het de beste schrijver is die de Verenigde Staten hebben voortgebracht in de 20e eeuw. Hij was de winnaar van de eerste National Book Award in 1950 voor het welbekende en door Hollywood in filmversie verkrachtte 'The Man with the Golden Arm'. Dit keer (her) lees ik zijn verhalen bundel 'The Neon Wilderness'. Ik kwam Algren voor het eerst op het spoor tijdens mijn studie en het moet rond '94-'95 geweest zijn dat ik een essay over zijn werk schreef. Ook is er destijds een prachtige documentaire uitgezonden bij 'Het Uur van de Wolf' over de relatie die Algren onderhield met Simone de Beauvoir. Het befaamde boek 'Les Mandarins' gaat over deze moeizame relatie.

Anyhow, ik zie u denken, waarom ken ik deze man eigenlijk niet. Nou, dat zou kunnen komen door het feit de FBI tijdens 'The Red Scare' aan het begin van de jaren '50 niet zo tuk was op de politieke ideeën die uit de boeken van de heer Algren spraken en er alles aan hebben gedaan om Algren uit de literaire geschiedenis te doen verdwijnen ende verwijderen. Algren stond bekend om zijn verhalen uit de goot. Zijn helden waren schoffies, hoeren, pooiers, junks en ander aan lagerwal geraakte sujetten. Dit viel nietzo lekker in een Amerika dat zich had ondergedompeld in het idee dat 'The American Dream' toch echt voor iedereen bereikbaar was en dat de VS het aller aller mooiste land was om in te wonen. Amerika kende geen armoede, verslaafden en al helemaal geen junks en hoeren.

Enfin, ga 'The Neon Wilderniss' tot u nemen. Het is een verhalenbundel om je vingers bij op te eten. Oh ja, misschien ook wel leuk om te vertellen, mijn favoriete fotograaf Robert Frank, die het wereldberoemde boek 'The Americans' maakt, heeft een serie waanzinnige foto's geschoten van Nelson Algren.

Dus, vannochtend heb ik de perfecte balans gevonden tussen woorden en muziek. Ik heb zitten luisteren naar Kind of Blue van Miles Davis en tjonge wat ging dat fijn samen met de verhalen van Algren.