woensdag, januari 16, 2008

Ouwe school helden

Chris Haslam

Mark Gonzales

Natas Kaupas

Lang geleden, het moet rond 1985 geweest zijn, ondekte ik de coolste sport die er is, namelijk skateboarden. Ik heb het ruim 10 jaar gedaan. Rond 2002 ondekte ik dat ik graag gedichten schreef, dat doe ik nog steeds graag. Waarom ik ooit met skateboarden ben gestopt is een raadsel, wel ben ik sinds ik terug ben uit Chicago weer gaan skaten omdat het me vanaf de dag dat ik ermee stopte tot de dag dat ik weer begon heeft achtervolgd in mijn dromen, mijn denken en vooral in de manier waarop ik naar de wereld kijk. Als je namelijk ooit hebt geskate of nog steeds doet, dan kijk je altijd om je heen of er ergens een coole spot is om te skaten. Dat gevoel gaat echt nooit meer weg en dat maakt je anders dan anderen en dat voelt goed. Nu dan, dat gevoel geeft het schrijven van gedichten ook. Het is netzo individualistisch als skateboarden, netzo inventief en creatief. Skateboarden heeft alles met style, attitude en gevoel te maken. Dit geldt ook voor gedichten schrijven. Je kan wel hele moeilijke truukjes doen, maar als je ze niet stylisch doet, of op je eigen manier, dan interesseert het niemand.

Mijn grote helden van die tijd waren en zijn o.a. Mark Gonzales en Natas Kaupas. Nu is Chris Haslam erbij gekomen (zie filmpjes hierboven). Waarom ik deze figuren zo ok vind? Nou kijk zelf maar, deze mannen hebben attitude, zijn vernieuwend, gaan vooral hun eigen gang, zijn origineel en hebben style. Zo moet het naar mijn idee ook in de poezie zijn.