zondag, november 18, 2007

Fijne avond Scapen met woorden

Donderdag 15 november vond de eerste WordScape te Haarlem plaats, en wel in de geweldige kleine zaal van de Toneelschuur. Foto's, filmpjes en dvd's volgen spoedig. Dichter en Powets-vriend Peter M. van der Linden schreef er op zijn site het volgende verslag over:

Wordscape De Woordentuin

16 nov 2007 22:46

Gesternavond was er eindelijk weer eens de Wordscape, een muzikale ontmoeting tussen dichters en een vrijestijlmuzicombo. Het lijkt een beetje op jazz maar is net iets meer gericht op de spanningsboog. Enfin, het is gewoon een spannend kijken wat er gebeurd, concept. Zoals gebruikelijk leidde Kees Wennekendonk als kundig dirigent, en bestond de muzikale bezetting uit fluitblaasrietharmonium, basbliepjes, handklap, piano, balkanzang en publieksparticipatie. Dit keer vond het gebeuren plaats in de Toneelschuur te Haarlem, Organisator Lucas Hirsch had de zaakjes goed geregeld en er was ongeveer 73 mavro publiek.
Wat ik mij als deelnemer nog kan herinneren is het volgende;

1/ Sylvia Hubers opende de avond met een sterk gedicht waar ik niet inhoudelijk op in kan gaan omdat ik mij als deelnemer al op de muziek aan het instellen was. Ik kan mij dankzij reisgenoot Jacoline de Heer herinneren dat het thema met een dwangbuis het heelal ingeslingerd worden, was, en dat Sylvia een erg tevreden glamlach toonde na de drie gedichten.

2/ Bas Belleman werd o.a muzikaal verpleegd door Batman meets the Mash tune, inclusief een suicide is painless sing- a- long met Kees vs het publiek, vervreemding. Ome Kees had daar overduidelijk zin in.

3/ Peter M. van der Linden is ook niet vies van een potje vervreemding, zo stapte hij met speels gemak een vijftonige boogiie woogie in, met een regenboogmonoloog onder zijn armen. Het tweede stuk, werd een nieuw stuk, met als titel Zegtiezegge. Droog, spannend, met alleen een fluitblaasrietharmonium van Japanese girl Naomi als extra element. Het derde stuk was ook nieuw, een Glimlach hangt aan het raam. Wat zal ik zeggen, het was opwindend wat mij betreft. Tot zover deze overdressed deelnemer.

4/ Lucas Hirsch werd voornamelijk bijgestaan door de fenomenale zangeres Hanna Sleumer, op zoek naar een kleine Joodse emotie, die er wel degelijk bleek te zijn. In vijf delen Berlijn, met eenvoud werd de kern van zijn teksten enorm versterkt. Sterk werk.

5/ Nachoem Wijnberg moest nogal wennen aan een muzikale douchepartij, maar werd gaandeweg de set, een japans bad in gelokt door – u raadt het al – het fluitblaasrietharmonium van Japanese girl Naomi. Geishageiser, staat er in mijn nachtnotities.

6/ Ilja Pfeijffer, tsja, schijnt heel belangrijk te zijn. Dat was wel wat. Ilja werd door dirigent Kees de verbale dierentuin ingelokt, het publiek werd uitgelokt om de dierentuin te zijn, er klonk everzwijn, olifant, trompetgeschal, het ging van oladiejjejaadieolaadiejee tot marsritmes, feldwebels en kanonnenvoer, op een vreemde manier werd de normale gang van loopgraven met een zakjapanner ingemarcheerd. Tamelijke hilarie.

7/ De complimenten. Goed geluid, licht, organisatie, zaal, kleedkamers, band, dichters en publiek, lekker weer, bedankt allemaal.

8/ De afterparty.Enorm goeie barmeisjes, aardig nababbelpubliek, rookmogelijkheid aan de bar, terugtreinen, fijne reispartner, helaas inclusief bus tussen Den Haag en Rotterdamn en taxi van 43 euro naar Dordrecht, maar ach, er is wederom enorm vanuit de noten genoten.