donderdag, oktober 04, 2007

Recensie: Word Lounge - Een Kleine Revolutie - 13 september 2007

(Uit: Vrij Nederland 29, september 2007).

© Copyright 2007 Weekbladpers Tijdschriften

Even een liedje doen

Het klinkt opwindend: 'Een kleine revolutie.' Dichters en singer/songwriters zullen in duo's optreden, 'maar hoe dat zal gebeuren is nog geheim.' Dat belooft wat. Op naar Haarlem, het zaaltje boven het cafe van poppodium Het Patronaat.

Op het kleine podium staan twee gitaren, eentje voorzien van een witte roos, een basgitaar en een drumstel. Nadat het geduld van het publiek drie kwartier op de proef is gesteld, hangt een meisje een gitaar om, de roos rust op haar rechterschouder. Achteloos zegt ze: 'Ik ben Leine. Even een liedje doen.' Zij heeft niets van een diva, rokje, T-shirt, maar zodra ze begint te zingen, heeft ze iedereen meteen in haar ban met haar warme, jazzy stem. 'Dit is een broedplaats voor jong talent,' zegt de directeur van Patronaat, Rob Stecher, tijdens een pauze. 'Laagdrempelig. De traditionele podia bieden weinig ruimte voor nieuwe, kleinschalige dingen. Het moet hier een piepklein Paradiso worden. Er komen mensen van het conservatorium optreden en standuppers.' Vanavond is het de eerste aflevering. Broedplaats voor jong talent De optredende dichters zijn die fase allang voorbij. Ze hebben bundels gepubliceerd. Thomas Mohlmann kreeg dit jaar de Lucy B. & C.W. van der Hoogt-prijs voor De vloeibare jongen, en gedichten van Bas Belleman zijn opgenomen in 'De Dikke Komrij' van 2004. De weerbarstige poezie van Lucas Hirsch kreeg lof in de pers voor Familie gebiedt. Ook de optredende singer/songwriters hebben allen hun sporen verdiend.

Leina wisselt af met Bas Belleman. Hij draagt 'een bureaucratisch gedicht' voor over een belastinginspecteur die doodgaat, zij zingt daarna een eigen song, 'The dreadfull end of taxman Brown'. 'Zo kan een belastingaanslag toch nog tot een liedje leiden,' zegt ze. Dit is een van de weinig tekens dat het streven was muziek en poezie op elkaar te laten reageren. Ook de andere duo's doen hun nummers voornamelijk om en om. Was misschien 'het geheim' dat er geen geheim was En was het revolutionaire dat er geen sprake was van iets revolutionairs

Geeft niet. Het publiek vermaakt zich uitstekend. Zes jonge meisjes nestelen zich aan de voeten van de Amerikaanse singer/songwriter Benjamin Winter, tijdens zijn optreden. En de man van Athenaeumboekhandel Haarlem, die hoopvol stapeltjes bundels van de drie dichters op een tafeltje had gelegd, de kassabak onder handbereik, staat op bij de nummers van Leine. Met een brok in zijn keel. Hij verkocht deze avond precies een dichtbundel.

Martje Breedt Bruyn