woensdag, oktober 03, 2007

Recensie De Leeswolf

Mijn bundel 'familie gebiedt' ligt nu een jaar in de schappen en is naar mijn idee niet slecht ontvangen. Ik dacht dat ik alle recensies wel had gelezen en was tevreden met het aantal recensies. Nu blijkt er op de site van De Leeswolf (kende ik eigenlijk niet, maar zo leer je weer wat....) een recensie over mijn bundel te staan van Reine de Pelseneer. Dit is wat mejuffrouw De Pelseneer vindt en vond;

Na een eerste keer lezen weet ik niet goed wat ik van familie gebiedt, de debuutbundel van Lucas Hirsch moet denken. De bundel opent sterk met het titelgedicht, maar wanneer ik voortlees, loop ik enigszins verloren. Wat meteen in het oog springt, is het totale gebrek aan interpunctie in de gedichten. Bovendien breekt de dichter zijn versregels vaak zo af dat de zinnen zonder enige begrenzing in elkaar vloeien. Op zich kan dat best interessant zijn, maar wanneer de dichter ook nog eens van ellipsen houdt en graag de grammaticaal geijkte paden verlaat, dreig ik mijn nieuwsgierigheid te verliezen. Alles moet kunnen, maar wanneer ik na twintig minuten zoeken nóg niet weet waar het onderwerp van de zin zich schuilhoudt en of er ook een persoonsvorm aanwezig is, houd ik het voor bekeken.

Ik laat me zeer graag verrassen door onverwachte zinswendingen, maar ik wil niet dat de opeenvolging van woorden zo problematisch is dat ze ál mijn aandacht opeist. Poëzie heeft toch wel meer te bieden? En waar wil de dichter met deze manier van schrijven naartoe? Voegt het weglaten van komma's en punten etc. nu echt iets toe? Misschien ligt het aan mij, denk ik, misschien ben ik te ouderwets.


Omdat ik toch begrepen heb dat Lucas Hirsch best wel prikkelende regels schrijft, besluit ik de bundel een tweede keer ter hand te nemen en het anders aan te pakken. Ik negeer alle grammaticale regels en lees de gedichten hardop. Het blijkt te helpen. Plots wordt veel duidelijker waar de pauzes tussen de zinnen horen te vallen. Dat mijn nieuwe aanpak werkt, is wellicht niet zo verwonderlijk: Hirsh kruipt zelf regelmatig het podium op en zijn poëzie moet dus wel goed in de mond liggen. Wat ritme en klank betreft lopen zijn gedichten dan ook lekker. Wanneer je snel leest, krijg je een soort rush van woorden over je heen.


De gedichten in familie gebiedt vormen een coherent geheel. De bundel bevat een interne logica, die weliswaar moeilijk te detecteren valt. Ik vergeet haast nog te zeggen dat Hirsch' gedichten ook ergens over gaan. Zoals de titel van de bundel reeds verklapt, schrijft de dichter in hoofdzaak over 'familie'. Lucas Hirsch dringt zijn lezers gelukkig geen sentimentele stukjes over zijn mama of oeverloze anekdotes over tante Marie op, maar haalt ook de benauwende en duistere aspecten van bloedbanden aan.


Uiteindelijk heeft familie gebiedt me kunnen boeien, maar toch kan ik het niet laten me af te vragen of deze bundel niet minstens even interessant was geweest wanneer Hirsch netjes gebruik had gemaakt van hoofdletters, punten en persoonsvormen. Wellicht moet ik de bundel een derde keer lezen om te beseffen dat interpunctie écht niet hoeft, want Hirsch schrijft zelf: "begin dichter op de huid dichter bij/ het begin en opnieuw".