zondag, september 10, 2006

Sirkka Turkka




Heel soms kom je een bundel tegen waarvan je onder de indruk bent. Een tijdje terug las ik "De hond zingt in zijn slaap" van Sirkka Turkka en ik was meteen verkocht. Als je de volgende zinnen op papier krijgt dan ben je een hele grote naar mijn idee:


Het erf hult zich in stof, er is niets dan dit
stoffige veld van ons en verderop
het blauwe veld van de Donners.
Het erf leeg als de rand van een glas
en de kauwtjes, vogels van verdriet
zijn het, steenhard,
als ze zo tegen de wind in
vliegen.