woensdag, april 05, 2017

Column De Schuurshow

Werd gevraagd een column over Haarlem te schrijven voor De Schuurshow van 26 maart jl.

Voor anker


Waar mijn buren ieder voorjaar klagen over meeuwenoverlast, hoor ik de zee die roept en weet waar ik mijn huis heb staan, in een smalle straat, dicht bij de kust waarvan ik ben gaan houden sinds ik twaalf jaar terug verhuisde uit de stad der steden: Amsterdam. Het viel me zwaar de Amstel te verruilen voor het Spaarne maar ik voelde dat het stroomde: het bracht een dijkdoorbraak in mijn gedichten, maakte de mens in mijn gedachten, vond de liefde, vond de dood en de liefde na de dood. Ik kan er wortelen zonder te aarden, leerde de stad te missen als ik elders in de wereld ben, u moet weten, ik reis de wereld over en ken geen grenzen aan de woorden die ik schrijf. Ik ga waar ik sta en sta voor iets groters dan de stenen van een stad. Ik kreeg verwijten niet te schrijven over Haarlem, niet mee te doen en nooit mijn hoofd te delen bij de dorpspomp op het plein. Ik ben geen mens om te beheren, te conserveren of zelfs eren. Ik ben de mens ertussen, niet te sussen, paaien en of kussen. Ik weet het is soms lastig om ketter in bisdom Bomans te zijn, Brel te verkiezen boven Nijgh en Reve tot keizer te kronen, niet te knielen voor wat gangbaar was maar is. Ik ken mijn klassiekers, begrijp me niet verkeerd, ook ik leerde mijn woorden te wegen langs gebaande paden maar ik bewonder helden die nog ademhalen, noem ze John, Josh, Bas en Sylvia. Koop hun bundels, maak ze rijk want Haarlem heeft ze nodig. Er schuilt iets donkers in het leven en het medicijn heet poëzie. De kwaal? De blanke bubbel waarin we leven, huisje, boompje, beestje, bakfiets, alles is zoals het was en alleen de huizenprijzen stijgen als in Amsterdam, een stad die stikt en zwicht onder het gewicht van rolkofferterreur, Nutella-winkels, conceptstores en investeerders. Valt het zogenaamde recht op geluk te meten aan de meters die we absorberen? Waarin we heer en meester spelen, de lakens toebedelen als we amen zeggen, de bourgeoisie omarmen? Haarlem, de wind van zee gebiedt een eigen koers te zetten, een horizon te slechten, achterland Amsterdam tot stip te trekken. Ik loste de trossen toen ik wegtrok en de duinen, de Bavo en het gezang van meeuwen als beschermers tot me nam, destinatie Haarlem tot eiland maakte. Waar ik nooit gedichten over schreef omdat ik was wat ik moest zijn: oud als de dag dat ik arriveerde, verwaait en taai als de meters dikke eiken in De Hout. Ik vaar er wel bij lieve mensen te schrijven wat ik word, te leven wat ik worden wil: een wereldburger van mijn eigen fantasie, voor anker in Klein Heiligland, op doorreis naar god weet wat of wie.      

zaterdag, oktober 01, 2016

Iedereen is boos op Vindicat

Normen en waarden en het intern oplossen van excessen zijn de laatste week een hot topic in de media. Gisteren avond keek ik naar Pauw en zag de gasten aan tafel over elkaar heen buitelen om hun plasje te doen over de voorvallen bij Vindicat in Groningen. Het was het team corps versus zij die nooit lid zijn geweest en van buiten naar binnen kijken. De nuance was ver te zoeken. Lekker voor de kijkcijfers. Het corps meisje legde uit dat het een smakeloze uit de hand gelopen grap was van een aantal mannelijke leden die een almanak hadden gemaakt. Pauw en de rest van de media plakte er het label bangalijstje op. Oh ja, dacht ik, bangalijstjes, daar was toch jaren terug ook al zo'n commotie over in de media maar dan niet gerelateerd aan studenten? Niets nieuws dus en niet alleen voorbehouden aan corps-ballen. Jet Bussemakers, de minister van dienst, hamerde vooral op openheid van zaken bij excessen en de heersende normen en waarden. Ik moest lachen toen ik het haar hoorde zeggen en moest denken aan de falende minister en staatssecretaris van justitie die afkomstig zijn uit haar regering. Ook bleek een paar weken terug dat collega Edith Schippers is getrouwd met een man die tonnen verdient aan het vrije marktdenken van de huidige regering m.b.t. de zorg. Daar hoor je de minister niet over. Normen en waarden, openheid van zaken, denk ik dan. Maar ach, de politiek.

Ik ben zelf lid geweest van zo'n club en moet eerlijk bekennen dat ik ook m'n wenkbrauwen fronste toen ik las wat er volgens de media was gebeurd in Groningen. Ook tijdens mijn tijd bij het corps gebeurde er wel eens dingen die tegen mijn normen en waarden ingingen, maar die zag ik ook tijdens het uitgaan op het Leidseplein, op de hockeyclub, bij Ajax, bij de verschillende banken waar ik heb gewerkt, etc. Valt het goed te praten wat er in Groningen is gebeurd? Nee natuurlijk niet, maar laten we eerst eens de hand in eigen boezem steken voordat we en masse een mening hebben en alle corpsleden over een kam scheren. Dat doen we ook niet met voetbalsupporters, gelovigen, politici, bankiers, krakers, etc. Toch? Ondertussen tik ik verder aan mijn roman die toevalligerwijs over bovenstaande issues gaan. Of ik openheid van zaken ga geven moet u t.z.t. maar gaan lezen. To be continued.

ps. Als we ons als maatschappij echt zorgen maken over de normen en waarden van corpsleden en hoe zij later in de maatschappij functioneren dan wijs ik u er graag op dat onze koning en vrijwel alle leden van het koninklijk huis lid zijn geweest van het corps. Nu u weer.

zaterdag, juli 02, 2016

Fashionista

Dochterlief wil van haar spaargeld een trui kopen van een hippe Amsterdamse gympenwinkel. Ze kijkt door de etalageruit en twijfelt of ze naar binnen gaat. Eerst sushi. We lopen terug richting Waag en gaan een restaurant binnen. Tijdens het eten berekent ze hoeveel ze uit kan geven aan de trui. Ik frons mijn wenkbrauwen als ik het bedrag hoor wat ze in gedachten heeft en zeg voor de grap dat ze voor dat bedrag de hele winkel kan kopen. Ik stel voor om eerst te gaan kijken wat zo’n trui kost. Ik ken het model, een simpele sweater met het logo van de schoenenwinkel erop. Best een kekke trui als je vijftien bent. Na de sushi wil ze toch nog even kijken. Ik ga akkoord en we lopen De Zeedijk weer op. Voor de winkel staat een groepje hippe twintigers en dertigers. Kekke sneakers, hippe kleertjes, zonnebrillen en haartjes. Ik merk dat ze twijfelt. Ze durft niet. Ik zeg dat ik vroeger ook niet de skateboardwinkel in durfde en dat ik haar begrijp maar dat ze toch echt naar binnen moet als ze wil weten hoeveel de trui kost. Ze trekt een gezicht alsof ik gek ben en zegt dat ze zich voor me schaamt. Ik glimlach naar de hipsters voor de deuropening en ga naar binnen. Dochterlief duikt bij binnenkomst direct de hoek in waar de gympen staan. Veel staan er niet. Ook de rest van de kleine winkel is karig ingericht. Wat schoenen hier en daar, wat kledingrekken met T-shirts en jasjes.  Less is more denk ik, en ga naast haar staan. De kleine fashionista weet precies te vertellen welke schoenen ze wil hebben en lepelt moeiteloos een lijst van andere schoenen op die ze ook wel wil hebben. Maar die hebben ze hier niet, zegt ze er argeloos achteraan. Ik doe alsof ik weet waarover ze het heeft. De aandacht van het personeel - twee nonchalant ogende jongens en een verveeld kijkend meisje van rond de twintig – is ook karig en ik probeer oogcontact te maken. Ik faal. Dochterlief gaat door een stapeltje truien naast de kassa. Nog steeds geen reactie van het personeel. Ze hebben het te druk met elkaar. Als ik omhoog kijk zie ik een kleine vide waar ook nog wat schoenen en kleding staat opgesteld. Ik wenk m’n dochter. We gaan de steile trap omhoog, onmiddellijk gevolgd door het meisje van de winkel. Ze kijkt nog steeds verveeld en zegt niets tegen ons. Ze vervolgt haar gesprek met de jongens vanaf de trap. Ook op de vide vinden we niet waarvoor we zijn gekomen. Ze wil nog een keer beneden kijken. Het meisje op de trap loopt zuchtend omlaag. Op de begane grond komt dochterlief aanlopen met een soortgelijke trui. En? zeg ik. Ze frummelt het labeltje uit de kraag van de trui en leest de prijs. Ze bloost en zegt dat het ruim binnen het budget past en dat de trui maar honderdvijftien euro kost. Ik schiet in de lach en zeg net iets te hard dat het best veel geld is voor een trui met daarop het logo van een schoenenwinkel en dat Foot Locker in de Kalverstraat wellicht wat goedkopere heeft. Het gesprek aan de kassa valt stil. Boze blikken. Het meisje zucht. Ik krijg een vernietigende blik van mijn kleine Anna Winter toegeworpen maar zie dat ze moet lachen. Zonder iets te zeggen lopen we naar huis. Als ik de deur opendoe zegt ze dat ze het toch maar een suffe winkel vond en dat ze bijna niets hebben. Ook is alles in van die gekke kleuren. Ze wil zwart of legergroen. En dat ze toch liever sneakers koopt van haar geld. Gek genoeg snap ik dat dan weer wel en ik kijk naar mijn eigen schoenen. It runs in the family denk ik als ik mijn stiefdochter de trap op zie sloffen. Op de bank laat ze op haar laptop zien welke sneakers ze wil hebben. Ik kijk naar de websides waar we langs surfen en moet aan de winkel op De Zeedijk denken. Hip zijn is vermoeiend na een bepaalde leeftijd denk ik en kijk naar het meisje op de bank. Ze straalt. Na tien minuten klapt ze haar laptop dicht en staat op. Ze gaat nog wat rommelen in haar kamer. Een uur later komt ze terug. Ze gaat slapen. Vanuit de deuropening bedankt ze me voor de sushi. Ik zeg dat ik het heel gezellig vond maar ze is al verdwenen.



maandag, juni 20, 2016

Lucas Hirsch Leest: Wingerd (T. van Deel)





Lucas Hirsch leest dagelijks een gedicht uit een dichtbundel die hij in zijn boekenkast heeft staan of elders uit de ether trekt. Vandaag het gedicht: Wingerd van T.van Deel.

zaterdag, juni 18, 2016

Lucas Hirsch Leest: Had het hierbij maar gelaten (Ester Naomi Perquin)





Lucas Hirsch leest dagelijks een gedicht uit een dichtbundel die hij in zijn boekenkast heeft staan of elders uit de ether trekt. Vandaag het gedicht: Had het hierbij maar gelaten van Ester Naomi Perquin.

vrijdag, juni 17, 2016

Lucas Hirsch Leest: Aards bestaan (Hans Verhagen)





Lucas Hirsch leest dagelijks een gedicht uit een dichtbundel die hij in zijn boekenkast heeft staan of elders uit de ether trekt. Vandaag het gedicht: Aards bestaan van Hans Verhagen.

woensdag, juni 15, 2016

Lucas Hirsch Leest: Na het avontuur (Miguel Declercq)





Lucas Hirsch leest dagelijks een gedicht uit een dichtbundel die hij in zijn boekenkast heeft staan of elders uit de ether trekt. Vandaag het gedicht: Na het avontuur van Miguel Declercq.