woensdag, juli 23, 2014

MH17 gedicht

Welterusten meneer de president

Met mijn glibberige olievingers
het nummer van het beest gebeld

Met mijn glibberige olievingers
het patroon van waanzin uitgelegd

Met mijn glibberige olievingers
aan de knoppen van verdriet gezeten

Met mijn glibberige olievingers
de tranen voor de doden bevlekt

Met mijn glibberige olievingers
naar de dijk gewezen

Met mijn glibberige olievingers
niet de gaten kunnen dichten 

Met mijn glibberige olievingers
het kussen waarop ik slaap besmeurd



Lucas Hirsch


zondag, juli 13, 2014

Retoriek van een buitenstaander

Gedicht voor de mokkende, vechtende en stampvoetende kinderen van Abraham in Israël en Palestina, grow up en laat je God erbuiten!

Retoriek van een buitenstaander

Even een gebbetje
Vanochtend gehoord op lijn 51 naar Amstelveen
Hoe noem je een jood met een gasfles op zijn rug?
Een doe-het-zelver

Een dag niet gelachen is een dag niet geleefd

Volgens de grondwet mag je zeggen wat je wilt
Alsof die joden in Israël van die lekkere jongens zijn


Lucas Hirsch

*Uit Dolhuis, Uitgeverij De Arbeiderspers, 2012

 

zondag, juni 22, 2014

Optredens

5 juli - Opening expositie Universum Achterhoek 'De Passages'
30 juli - Parksessies
17 augustus - Lowlands
06 september Lucebert Festival Naarden-Vesting
14 september - Boekhandel Athenaeum Haarlem
9 oktober - Poëziecentrum Gent
17 oktober - Perdu Amsterdam

dinsdag, juni 03, 2014

Hallo bezoeker van de UvA

Beste bezoeker(s) van de UvA,

Ik heb gemerkt dat u de laatste dagen (op het neurotische af) om de vijf minuten dit blog bezoekt. Ik heb geen flauw idee waar ik uw bezoekje(s) aan te danken heb, maar ik ben wel benieuwd. Drop me even een email met de reden, dan hebben we dat ook weer gehad.

Mvg

Lucas Hirsch

maandag, mei 05, 2014

Brief aan Beatrice/Letter to Beatrice - 4 mei gedicht/4th of May poem

Brief aan Beatrice

Lieve Beatrice, ik las net dat je 22 was. Ik ben nu 33. Je zou nu 87 zijn, een mooie leeftijd en vader niet in lichterlaaie. Mijn oom, die je nooit hebt leren kennen, verwees me naar je bestaan, vandaar dit schrijven. We zijn een zoektocht begonnen.

We stuitten daarbij op een woord dat rond mijn hoofd blijft zingen, me opjaagt als ik met mijn ogen dicht bedenk hoe die bewuste dag eruit heeft moeten zien. We lezen de papieren. Dat is tot wat je bent verworden. Een aantal data. Een naam en het woord dat bijt; Perished. Transport 32 from Drancy to Auschwitz on 14/09/1942. Voor mij is het een nette manier om te zeggen dat je dood bent en ik het onmogelijk acht me in je te verplaatsen.

Beatrice, ik hoop dat je het niet erg vindt, maar ik heb antwoorden nodig om mijn vaders onrust te sussen. Ik had je de vragen liever persoonlijk gesteld. Wat voor weer was het die september dag? We hebben hier al jaren een warme nazomer, je zou van een Indian Summer kunnen spreken, ben je ooit in de VS geweest? Mijn vader is net terug uit Berlijn, hij heeft er je ouderlijk huis bezocht. Ik schreef het volgende gedicht:

Oorlogsas een kleine emotie als het om een stad draait. Als het om je vader die ondanks zijn angsten afreisde om zijn wereld te verkleinen, is het een ronde zoals men weet. We treffen elkaar spoedig. Er hingen posters van neonazi’s in de stad mijn vader spande zijn lichaam alsof hij herbeleefde, hij is van vijftig en zit gevangen in zijn vader. Vader voedt zich met een eigen gemaakt manifest, het openbaart zich als een dolle hond. Laten we het een generatieverschil noemen stelt vader voor. Ik noem het verkeerde trek, het schuim staat immers op de kaken. Eenmaal thuis wordt de vertaalslag gemaakt, althans, dat was de afspraak terwijl vader zichzelf dreigt te worden in een ander lichaam, is het de leeftijd van gestorven familieleden die hem aan blijft trekken. In het nieuw te bouwen huis wenst vader een raam in de badkamer, vanwege gas, hulp is op z’n plaats, alleen vindt vader geen vluchtweg.

Zo heb ik de mogelijkheid je te overdenken, je te doen herleven. Ik had je graag tegen mijn vader horen zeggen; “Het is goed zo.” De volgende ochtend zou het herfst zijn en lang warm tot in de avond.


Lucas Hirsch - Gedicht afkomstig uit Tastzin, Uitgeverij De Arbeiderspers 2009


Letter to Beatrice

Dear Beatrice, I just read that you were 22. I am now 33. You would have been 87 now, a nice age and father not in a blaze. My uncle, whom you never got to meet, made me aware of your existence, that’s why I’m writing to you. We started on a quest.

Along the way we came across a word that keeps ringing in my head, drives me on when, eyes closed, I imagine what that fateful day must have been like. We read the documents. That is what is left of you. Some data. A name and that stinging word: Perished. Transport 32 from Drancy to Auschwitz on 09/14/1942. This, to me, is a polite way of saying you’re dead and I find it impossible to put myself in your shoes.

Beatrice, I hope that you don’t mind, but I need answers to soothe my father’s anxiety. I would much rather have asked you these questions personally. What was the weather like that September day? We have had a warm late summer here for years, an Indian Summer you could say, did you ever go to the US? My father has just got back from Berlin, he visited your parental home. I wrote the following poem:

Ashes of war a little emotion when it revolves around a city. When it’s about your father who despite his fears set off to reduce the world in size, then it comes full circle, as they say.
We’ll meet again soon. There were posters of neo-nazi’s in the city father tensed his body as if he re-experienced – born in fifty he is trapped inside his father. Father feeds himself with a memorized manifesto, it reveals itself as a rabid dog. Let’s call it a generation gap as father suggests. I call it the wrong appetite, foaming at the mouth, after all.

Once home the conversion is made, at least, that was the deal while father’s in danger
of becoming himself in a different body; it is the age of deceased family members
that keeps drawing him in. In the house to be newly built father wishes a window in the bathroom, because of gas; help is appropriate, only father can’t find an escape route.

This gives me the opportunity to reflect on you, to bring you back to life. I would have loved to hear you tell my father: ‘It’s alright now.’ It would be autumn the next morning and warm till late that evening.


Lucas Hirsch - Poem taken from Tastzin, Uitgeverij De Arbeiderspers 2009

maandag, april 14, 2014

Red de kittens kom naar Fabricage!







Een  nieuwe  literaire  avond  in  De  Lichtfabriek  in  Haarlem  

Kleine  Revolutie  Producties,  dat  eerder  het  succesvolle  Poëziefestival  Elswout  en  The  New   York  to  Pittsburgh  &  Back  Dutch  Poetry  Tour  initieerde,    organiseert  de  eerste  van  een  reeks   literaire  avonden  in  De  Lichtfabriek.  Onder  de  noemer  Fabricage  kan  er  op  deze  avonden   van  alles  gefabriceerd  worden.  Steeds  met  auteurs  en  dichters  in  de  hoofdrol.  Taal  staat   centraal.  En  iets  of  iemand  uit  Haarlem.  

Voor  de  eerste  editie  heeft  Fabricage  gekozen  voor  een  no-­‐nonsense  aanpak:                                                               

18  april  2014  is  de  kick  off:  Thomas  van  Aalten,  Lieke  Marsman,  Nyk  de  Vries,  P.F.  Thomése   en  Anne-­‐Gine  Goemans  dragen  voor  uit  eigen  werk.  

Locatie:  De  Lichtfabriek,  Minckelersweg  2,  2031  EM,  Haarlem  Aanvang:  20.30  uur,  zaal  open   om  20.00  uur  Toegang 5 euro  kaartverkoop  via  De Lichtfabriek.nl of  aan  de  deur. 

maandag, april 07, 2014

Facebook & Kleine Revolutie Producties

Het zal u niet ontgaan zijn, Kleine Revolutie Producties heeft besloten om met frisse moed nieuwe literaire producties te gaan maken. Meer daarover de komende maanden. Mocht u op de hoogte willen blijven van onze mooie activiteiten, vind ons dan leuk op Facebook.